(Be)Spiegelingen

default image

Zondagmiddag, lopen op de hei. De mensen zijn vriendelijk vandaag… ze kijken me aan, groeten…de een na de ander… Ik word er blij van, ik houd van contact. De zon schijnt, ze lijken vrolijk… daar ligt het vast aan.
Of ligt het aan mij…hoe loop ik hier eigenlijk??

Flarden van de afgelopen week komen voorbij…dingen die ik gedaan heb, beleefd heb.
De paardencoaching waar ik kennis mee heb gemaakt staat me ineens weer helder voor ogen. Ik was nieuwsgierig…want wat kan een paard mij nou duidelijk maken? Nogal veel blijkt.

Een paard denkt niet, een paard doet! En daarmee communiceert ze met mij. Zonder woorden, maar glashelder. Haar bewegingen laten me zien hoe mijn doen en laten haar beïnvloedt.

De enige opdracht die coach Barbara geeft is ‘kies een plek in de bak en blijf dicht bij jezelf; misschien heb je iets wat je bezig houdt…of je laat het op je afkomen wat er gebeurt…beide is goed’. Dicht bij mezelf, voor mij is dat gevoel hebben voor mezelf en de omgeving om me heen. En hoe moeilijk is het om gevoel voor mezelf te blijven houden als de merrie op me af komt… Voor ik het weet zit ik met mijn aandacht en voelsprieten richting haar: Wat gaat ze doen? Komt ze echt? Straks loopt ze me voorbij, dat zou ik erg vinden! Allemaal gedachten…niks meer ‘gevoel voor mezelf’. Waar ze eerst naar me toekwam lopen buigt ze nu af en gaat me voorbij. Ik schrik er van…ze wijst me af..zo voelt het. Niet één keer, maar drie keer op rij. Tot ik iets anders inzet, me in mezelf terug trek…haar wat probeer te negeren. Dan doet zij ook iets anders…ze draait om me heen en geeft met haar grote lijf een stevige zet in mijn rug en loopt verder. Het verwart me totdat coach Barbara vraagt hoe stabiel ik me op dit moment voel. En ik realiseer me ‘niet heel stabiel; ik ben vooral aan het denken, ben bezig met het paard en wat ze misschien wel of niet gaat doen. Ik merk dat ik zo in mijn hoofd zit dat ik nauwelijks voel dat er een heel lijf…mijn lijf… aan vast zit nog. Dit besef helpt me terug naar voelen. Letterlijk het voelen van mijn lijf maar ook het voelen van de emoties die de merrie met haar bewegingen in mij oproept. Dat ik mezelf meer voel maakt me steviger merk ik. Ik sta stabieler op mijn pootjes en het lijkt alsof ik er groter door word. En tot mijn verrassing is dat het moment dat de merrie naar me toe komt en vlakbij me een poosje blijft staan, zich laat aaien door me.

Herkenbare emoties…dit heb ik vaker gevoeld. Ik heb mensen graag dicht bij me. En het doet pijn als ze afstand houden. Dan is het makkelijk om naar de ander te wijzen, of naar de omstandigheden… Maar hoe dicht ben ik bij mezelf? Hoe duidelijk ben ikzelf in wat ik wil en nodig heb? Hoe helder communiceer ik eigenlijk? Met alle goede bedoelingen…maar zijn mijn wensen en woorden congruent aan wat ik non-verbaal laat weten? En in hoeverre is de reactie van de ander dan vooral een reactie op mijn lichaamstaal?

Dit alles komt voorbij…al lopend op de heide. En ik realiseer me dat ik, nu op dit moment en ondanks dat ik hier over nadenk, tegelijkertijd ook gevoel heb voor mezelf, mijn lijf en mijn omgeving. Ik sta stevig op mijn benen, loop soepel en geniet van de omgeving. Het zou zo maar kunnen dat dit maakt dat mensen vandaag als vanzelf op mij af komen…mijn eigen invloed. En die zon…tja…die helpt mij hierbij.

Dit prachtige stukje is geschreven door mijn collega uit het “Wheemhuus” Zij is haptoherapeut. Wil je weten wat ze doet? Neem een kijkje op haar site www.renniepater-haptotherapie.nl

Rennie Pater www.renniepater-haptotherapie.nl 11 september 2017